Terapia przez taniec

Terapia przez taniec to forma tańca, która bada możliwości ciał poruszających się razem. Czasami dzika i atletyczna innym razem cicha i medytacyjna, jest formą otwartą dla wszystkich. Pozwala na odkrywanie ruchu wewnątrz ciał i kreowanie własnej osobowości. Rozwija siłę i poczucie bezpieczeństwa. Poprzez taniec tancerze pozbywają się strachu i napięcia. Ruch jest słuchaniem i odpowiadaniem, rozmową pomiędzy ciałami. Uczy zaufania. Motywuje do podejmowania ryzyka. Prowadzi w nieznane. Integruje z samym sobą i partnerem. Daje radość. Radość. Radość.
Najczęściej wykonywany jako duet, ale może być także tańczony przez większą ilość osób. Może towarzyszyć mu muzyka, może odbywać się w ciszy. To, co w nim najważniejsze odbywa się gdzieś pomiędzy dzieleniem uwagi między siebie, zawieszeniem, upadkiem, byciem aktywnym lub pasywnym, przekazywaniem energii i byciem świadomym procesu, w jakim uczestniczymy. Najważniejszym aspektem terapii przez taniec jest fakt, że to świetna odprężająca zabawa, w której udział może wziąć Każdy.
Podczas zajęć, wykorzystując wyżej wymienione elementy i czerpiąc z ruchu naturalnego, uczestnicy poruszają się w pozycji leżącej, blisko ziemi lub stojącej, w relacji ze sobą, z drugą osobą lub z grupą. Zajęcia rozpoczynają się rozgrzewką, a kończą otwartym dialogiem w ruchu, podczas którego uczestnicy mają szansę na wykorzystanie wcześniej poznanych elementów i doświadczeń w spontanicznym, swobodnym tańcu, zabawie. Zajęcia prowadzone są w atmosferze zaufania, słuchania siebie nawzajem i otwartości. Umożliwiają uczestnikom rozwój i pogłębianie swoich doświadczeń tanecznych w przyjazny dla nich sposób. Zajęcia te wzmacniają sprawność fizyczną, poszerzają zakres ruchowy, rozwijają kreatywność i umiejętność komunikacji niewerbalnej, pogłębiają nasze zaufanie do siebie i innych, dają radość z tańca.
Taka terapia jest formą tańca i gry z nieskończonymi możliwościami. Każdy taniec to podróż w nieznane i rodzaj aktywnej medytacji, w której umysł pozostaje bez oczekiwań, nie projektuje i nie planuje. Brak tu przewidywalności i utartych schematów ruchowych. Ciało staje się narzędziem poszukiwań i odkrywania możliwości, płynących z nieustannie zmieniającego się punktu kontaktu między partnerami oraz oddziaływania między nimi prawa grawitacji, siły pędu i interakcji. Jednym z podstawowych sposobów komunikacji jest dotyk, którego jakość nadaje tańcowi rozmaity charakter: może być on łagodny i delikatny, lecz również dziki i akrobatyczny, w zależności od - między innymi - doświadczeń tancerzy oraz nastroju danej chwili. Taniec zachwyca autentycznością, wyrażającą się w swobodnej grze ?tu i teraz".